webmaster, 28 april 2012
Filipijnen , Antipolo 26°

BOEM voor DTW!

Zit er nu nog helemaal vol van en wil dus niet wachten met m’n verhaal…..
Vorige week mocht ik meehelpen met een Decipleshap Training Week!!! 5 dagen lang teaching in de morgen en avond, en ’s middags hebben we de eerste twee dagen de studenten dansen en toneelstukjes aangeleerd, lees….Trijn heeft dit ook gedaan…daarover later meer, grinnik!!
Samen met 4 andere collega’s was ik betrokken bij de DTW die niet op de basis, maar in een kerk van een collega plaatsvond, leuk leuk leuk!!

Zondag de 15e april al vroeg uit de veren, koffer nog ff helemaal inpakken en een afscheidsontbijtje voorbereiden voor een collega die inmiddels vertrokken is. De taxi stond om half 9 klaar om ons op te pikken, op naar de kerkdienst. Na de kerkdienst met collega TinTin mee naar haar ouderlijk huis om daar te lunchen en te relaxen tot het tijd was om terug te gaan naar church!!!
Dat was om 4 uur officieel, maar op z’n Filippijns kwamen we rond half 5 aan….haha na een kleine twee uur gewacht te hebben, waren er eindelijk genoeg studenten om te beginnen maar terwijl we druk de huisregels aan het uitleggen waren, kwam nog bijna de helft van de andere jongelui aanzetten….! Met als excuus; TRAFFIC! (het verkeer) Wat hoogstwaarschijnlijk ook domweg de reden was, haha

In totaal hadden we meer dan 30 studenten die de hele week, net als wij, in de kerk gelogeerd hebben, daarnaast waren er kerkleden die zoveel mogelijk proberen te komen, tussen het werk door om het zo maar te zeggen. De dag begon vroeg, om 6 uur ’s ochtends stonden die schatjes al te sporten, om na die tijd voldoende tijd te hebben voor hun stille tijd, we gaven ze elke avond de opdracht een bepaald Bijbelgedeelte te lezen, waar we de volgende dag samen over zouden praten.
Vervolgens samen ontbijten en om half 9 begon de les…zelf moest ik ook een uur lang lesgeven op maandagavond en ondanks het feit dat het best goed ging, heb ik later geleerd dat een Filippijns publiek anders is dan bijv. een Nederlandse groep….leerpuntje voor Trijn, wat alleen maar goed is.
Na de lunch, een uurtje siesta….heerlijk, en dan dus creative arts, om het op z’n Engels te zeggen. De groep werd in 3-en opgedeeld en de studenten kunnen kiezen tussen drama, een hip-hop dans en een rustige ‘’sign’’ dans….haha de dramagroep had duidelijk niet de voorkeur, maar uiteindelijk is het gelukt om de groep ietswat eerlijk te verdelen, zodat de hiphop-ers niet een heel voetbalveld konden vullen en wij in ieder geval iets van een toneelstukje konden aanleren!!!

In de voorbereiding was ik stomverbaasd dat wij, als collega’s degenen zouden gaan zijn die de dans en drama’s moesten gaan aanleren. ‘’maar ik ken helemaal geen toneelstukje of dans’’ was m’n eerste reactie, maar al snel bedacht ik me dat ik tijdens m’n Rwanda-reis ‘’IK’’ had geleerd, een heerlijk simpel drama, zonder muziek en met enkel en alleen het woordje IK!! Das te doen….en dus daar stond Trijntje met 10 jongelui voor zich, samen met collega Gretchen. Na een verlegen start wist Gretch ze enthousiast en zekerder te maken en konden we aan de slag met het toneelstukje. Het is een grappig drama en al snel hadden veel lol, heerlijk om op zo’n manier met ze te werken. Je leert zo op een hele andere manier kennen en dat vind ik echt superleuk om te doen, merk ik….langzaam vriendschap met ze opbouwen, ze bemoedigen in de positieve dingen die je observeerd. Love it!!!
Na twee uur oefenen was het tijd voor WerkProgramma, de kerk is een groot gebouw, waar doordeweeks lesgegeven wordt en omdat het zomervakantie is hier, was er genoeg schoon te maken!!
Het was verrassend voor mij om aan het eind van de week te horen dat veel van de studenten juist veel van deze tijd geleerd hadden….het maakte dat ze zich wilden voornemen, meer in de house te willen helpen en doordat ons rooster echt van uur tot uur gepland was, leerden ze structuur wat voor velen ook iets ongewoons is.

Na die twee uur keihard zwoegen, stond er een hele lading rijst met elke dag een verschillend bijgerecht voor ze klaar, ik heb me als een moedergans gevoeld tijdens alle maaltijden, ze serveerden zoveel rijst dat ik het nooit op kon en dus bij voorbaat al aan de jongens vroeg wie er meer wilde….nooit een probleem om m’n rijst te halveren zeg ik je….!!! Een van de toppunten wat het eten betreft is absoluut het feit dat ik samen met Sheila op woensdagmiddag anderhalf uur bezig ben geweest met het, in HELE kleine stukjes snijden van 2 paar varkenslongen! Aaaaaah, je leest het goed! Varkenslongen, zo smerig, maar ik laat me niet kennen natuurlijk, en terwijl ik bijna een hap neem, tikt m’n collegaatje me op de schouder en verteld me dat we, als team, uit eten gaan….haha, totally om de longen te ontlopen, want zelfs zij als Filipino’s waren alles behalve gecharmeerd van deze lekkernij.

’s Avonds dus weer les en na die hadden ze nog een uur om ‘rond te rennen’’ voordat om 10 uur de lichten uit moesten! Off course werkte dat niet altijd, maar m’n collega’s waren behoorlijk streng en de volgende dag konden de studenten op een stevige preek rekenen…..heel anders dan ik gewend ben en in het begin had ik zoiets van ‘’moet dat nou, zo streng’’ maar later legde een collega uit, dat het juist om het karakter van de studenten gaat, dit zijn de regels, wil je je daaraan houden, of niet? Wil je veranderen ja of nee? En nadat de studenten 3 keer te laat waren voor de lessen, is het niet weer voorgekomen, streng zijn helpt toch en het was mijn geluk dat juist ik degene mocht zijn om ze een dikke pluim te geven voor het dimmen van de lichten VOOR 10 uur en het 15-minuten-voor-die-tijd-aanwezig-zijn in het leslokaal de volgende morgen, haha!!! You’ve gotta love them.

Na twee middagen oefenen zijn we op woensdag en donderdag middag met ze de straat opgegaan,
Voor sommigen de allereerste keer om op te treden voor anderen! We vonden een mooi plein in het midden van een sloppenwijk vlakbij. Onwijs veel kids en alle venters van de kleine winkels konden niet anders dan luisteren en kijken naar wat er op het plein gebeurde. Na het uitvoeren van de dans/het drama, was er iemand die zijn of haar getuigenis vertelde en het was zo gaaf om te zien hoe die jonge mensen dat toch zomaar ff deden. Ook waren er studenten die oprecht met mensen in gesprek gingen en het maakte me trots en blij te zien dat ze er echt voor gingen.

Wat dit kamp voor mij zo bijzonder maakte was het feit dat van de 30 jongelui, 7 jongens uit een kindertehuis kwamen, ze leefden op de staat, maar wonen nu allemaal in Childrens Garden. Hun getuigenissen zijn werkelijk verschrikkelijk en voor mij als rijke, verwende westerling kan ik geen eens een begin maken met het indenken van hun situatie. Hun verhalen waren natuurlijk allemaal in het Tagalog, maar zelfs wat ik daaruit meekreeg deed me de tranen in m’n ogen schieten.
Vaders die er niet waren, seksueel misbruik, geestelijk zieke moeders, het straatleven, drugs- en alcohol verslavingen voordat ze ook maar amper 16 waren, geadopteerd maar toen de volgende vrouw in beeld kwam, domweg weer teruggebracht naar het kindertehuis, te schrijnend voor woorden. En zo echt….dit was realiteit voor deze jongens. Op een middag na de lunch werd ik omringt door 3 van hen en terwijl de een na de ander me aan het uithoren was over van alles en nog wat, vertelde Michal, 21 jaar, me dat hij als klein kereltje altijd naar zondagschool ging, enkel en alleen om maar wat te kunnen eten, hij had honger. De Bijbelverhalen interesseerden hem niet, maar juist die Bijbelverhalen hebben hem uiteindelijk wakker gemaakt en terwijl hij in de gevangenis zat begon hij tot die God over wie hij had gehoord te bidden, ‘’waar bent u nu?’’ ‘waarom overkomt dit me allemaal?’’ uit de gevangenis is hij in Childrens Garden terecht gekomen, waar hij nog veel meer over Jezus hoorde en Hem voor altijd in z’n hart gesloten heeft. Zo powerful zijn verhaal. Jezus kan echt levens veranderen, want als je deze jongens nu ziet….wauw, echt mannen van God! Behulpzaam, liefdevol, vol geloof en vertrouwen. De jongste van de groep, hij weet z’n leeftijd niet precies, heeft z’n ouders nooit gekend, altijd op straat gezworven, geen geboortebewijs, schreef de dag na de DTW…. ANG SARAP MAGING ANAK NAGN DIYOS; WAT IS HET HEERLIJK OM EEN KIND VAN GOD TE ZIJN. Wat kan ik nog meer zeggen…

Het is, denk ik, niet toevallig dat ik juist bij dit kamp betrokken was, ik had geen idee dat de boys van Children’s Garden er zouden zijn, maar wauw, wat de pastor en zijn vrouw hebben gedaan, door simpelweg te beginnen met het uitdelen van voedsel 1 keer in de week…..langzaam het verlangen krijgen een echt thuis voor deze jongens te creëren en het vervolgens doen, met als resultaat jong volwassen mannen die een thuis, een vast vertrouwen in God en bovenal weer HOOP hebben!
Pretty behoorlijk inspirerend voor little train.

Alle goeds voor jullie allemaal, dank voor het feit dat velen van jullie dit voor mij mogelijk maken!!!
Tot de volgende keer,


Trijntje

Verras Trijntje in Filipijnen met een belletje via HalloBuitenland.nl